Parmak uçlarındaki nasırım ben.Ruhuma dokunduğunda yarım yamalak hissettiğin irili ufaklı nasırım.Gayri ihtiyari ağzına götürürsün ya sen o parmak uçlarını,yumuşatmaya çalışırsın ya hani sert tabakayı,daha az acı versin diye,daha çok hissedebilesin diye;ama yok olmazlar işte.Büyür,büyür,büyür...
Ağzına aldığın en ucuz küfürüm ben.Çıkarken dişlerinin arasından ben,ucuz ucuz kokarım kafa yaparım,dağılırım sonra...Odana,yatağına,ağzındaki lokmaya,çektiğin sigaranın her nefesine,rüyalarına,okuduğun kitaplara,attığın her adıma,sokaklara...
Ayağına batan ayakkabındaki küçük çiviyim ben.Çekip çıkarmak için baktığında göremediğin kadar küçüğümdür aslında;fakat attığın her küçük adımda aynı şiddeti yakalayabilirim,kemiklerine işleyip delirtebilirim seni kıvrandırabilirim acıdan,bayıltabilirim.
Aslına bakarsan küçücük ufacık şeylerinim senin.Farkına varamazsın ki istesen de zaten.göremezsin,dokunamazsın,koklayamazsın,duyamazsın,hissedemezsin.Hiçbir bok yapamazsın kısacası.Dedim ya;küçücük ufacık şeylerinim...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder